Quanzhou: de haven die China met de middeleeuwse wereld verbond

🌊 Waarom was Quanzhou het centrum van de middeleeuwse Chinese handel?

De opkomst van Quanzhou als belangrijke haven werd bepaald door een combinatie van geografie, keizerlijk beleid en koopmansinitiatief. De stad ligt aan de monding van de Jinjiang in de provincie Fujian, met een natuurlijke haven die beschut ligt tegen de open Zuid-Chinese Zee en diep genoeg is voor grote zeegaande jonken. De regering van de Song-dynastie richtte in 1087 n.Chr. in Quanzhou een Shibosi (市舶司) op — een kantoor voor toezicht op de maritieme handel — waarmee de rol van de stad als officieel aankomst- en vertrekpunt voor buitenlandse handel werd geformaliseerd. Deze instelling inde douanerechten, reguleerde het goederenverkeer en bood een juridisch kader dat handelaren uit de hele islamitische wereld en uit Zuid- en Zuidoost-Azië aantrok.

De afhankelijkheid van de Song-dynastie van inkomsten uit de maritieme handel — deels het gevolg van het verlies van de controle over de noordelijke routes van de zijderoute over land aan de Jin-dynastie na 1127 n.Chr. — gaf de haveneconomie van Quanzhou sterke keizerlijke steun. Wetenschappers onder wie Billy K.L. So (Prosperity, Region, and Institutions in Maritime China, 2000) hebben gedocumenteerd hoe deze beleidsomgeving, in combinatie met Fujians beperkte landbouwgrond en lange zeevaarttraditie, een koopmansklasse voortbracht met zowel het kapitaal als de navigatiekennis om de langeafstandshandel over de Indische Oceaan in stand te houden. Tegen het einde van de Song-periode had Quanzhou Guangzhou waarschijnlijk ingehaald als China's actiefste internationale haven.

🚢 Welke schepen voeren vanuit Quanzhou?

Het belangrijkste scheepstype dat tijdens de Song- en Yuan-dynastieën vanuit Quanzhou opereerde, was de zeegaande jonk — een schip met meerdere masten, een vlakke bodem, een hoge achtersteven, een waterdichte schottenconstructie en gelijnde jonkenzeilen. De opgraving in 1974 van een jonk uit de Song-dynastie in de baai van Quanzhou leverde direct fysiek bewijs voor dit scheepstype: het schip was ongeveer 24 meter lang, was verdeeld in 13 waterdichte compartimenten en vervoerde een lading met onder meer peper, betelnoten, ambergrijs, kwik en schildpad — goederen die passen bij handelsroutes die Fujian verbonden met Zuidoost-Azië en het gebied rond de Indische Oceaan. Jeremy Green en anderen analyseren het schip uitvoerig in The Song Dynasty Shipwreck at Quanzhou (1983).

Deze jonken konden aanzienlijke vrachtladingen over open zeeroutes vervoeren, en hun waterdichte schottenconstructie — een Chinese innovatie die al vanaf ten minste de Tang-dynastie is gedocumenteerd — gaf hun een structurele veerkracht die Europese schepen uit dezelfde periode misten. Marco Polo beschreef in zijn verslag van zijn vertrek uit Quanzhou rond 1292 n.Chr. de jonken die hij waarnam als schepen met vier masten en meerdere dekken, hoewel historici zijn specifieke aantallen als benaderingen beschouwen. Wat wel in het archeologische bewijs is vastgelegd, is dat jonken uit Quanzhou tot de meest capabele vrachtschepen behoorden die in het middeleeuwse handelsstelsel van de Indische Oceaan opereerden.

📜 Wie kwamen naar Quanzhou — en wat brachten ze mee?

De status van Quanzhou als internationaal handelscentrum wordt niet alleen gedocumenteerd in Chinese bronnen, maar ook in de verslagen van reizigers en geografen uit de hele islamitische wereld. De Arabische reiziger Ibn Battuta, die rond 1346 n.Chr. tijdens de Yuan-dynastie een bezoek bracht, beschreef de haven van Quanzhou als een haven met een groot aantal jonken en merkte de aanwezigheid op van een omvangrijke islamitische handelsgemeenschap met een eigen woonwijk, moskeeën en juridische instellingen. De Qingjing-moskee — oorspronkelijk gebouwd in 1009 n.Chr. — staat vandaag de dag nog in Quanzhou en vormt tastbaar bewijs van deze gemeenschap.

De goederen die via Quanzhou werden verhandeld, weerspiegelden het volledige bereik van het middeleeuwse handelsnetwerk van de Indische Oceaan. Uitgaande ladingen uit Fujian omvatten zijde, porselein (vooral aardewerk uit het nabijgelegen Dehua en Jingdezhen), koperen munten en ijzerwaren. Inkomende ladingen omvatten specerijen (peper, kruidnagel, nootmuskaat), aromatische stoffen (wierook, ambergrijs), edelstenen, ivoor en katoenen textiel uit Zuid-Azië en Oost-Afrika. De douaneregisters van de Shibosi, die gedeeltelijk zijn bewaard in administratieve teksten uit de Song-dynastie, documenteren de omvang en diversiteit van deze handel, hoewel voor de meeste perioden geen volledige cijfers beschikbaar zijn.

🏛️ Wat heeft UNESCO erkend — en waarom is dat belangrijk?

UNESCO's inschrijving van Quanzhou als Werelderfgoedlocatie in 2021 — officieel getiteld "Quanzhou: Emporium of the World in Song-Yuan China" — erkende 22 samenstellende locaties die gezamenlijk de rol van de stad documenteren als centrum van maritieme handel, religieuze uitwisseling en bestuurlijke vernieuwing van de 10e tot en met de 14e eeuw. Tot de ingeschreven locaties behoren de Kaiyuan-tempel (开元寺, gesticht in 686 n.Chr.), de Luoyangbrug (洛阳桥, voltooid in 1059 n.Chr., een van de vroegste stenen liggerbruggen in China), de overblijfselen van het Shibosi-douanekantoor en het Maritiem Museum van Quanzhou.

De inscriptie is van belang voor de maritieme geschiedenis omdat zij de rol van Quanzhou formeel erkent, niet als een perifere of regionale haven, maar als een knooppunt in een werkelijk wereldwijd handelsnetwerk — een netwerk dat China eeuwen vóór de Europese maritieme expansie verbond met de islamitische wereld, Zuid-Azië en Oost-Afrika. Voor verzamelaars en studenten van de Chinese maritieme geschiedenis vertegenwoordigt Quanzhou de fysieke en institutionele context waarin de traditie van zeegaande jonken zich ontwikkelde: de scheepstypen, navigatiekennis en handelsnetwerken die de Chinese zeehandel mogelijk maakten, waren hier geconcentreerd in de periode waarin die traditie haar middeleeuwse hoogtepunt bereikte.

Handgemaakt model van een Chinese jonk — zeegaande zeiljonk — De zeegaande jonk was het belangrijkste scheepstype dat tijdens de Song- en Yuan-dynastieën vanuit Quanzhou opereerde; dit model is vervaardigd volgens de werkplaatstraditie van Zhoushan, met handmatig passende houtverbindingen en natuurlijk hout.